БУЦАХДАА

Буяны хичээл, нүгэл, зовлон 

Бусдад харагдахгүй шаналан бүхнийг

Буцахдаа аваад л явна

“Би”-г орхиод одно

 

"БИ" ҮГҮЙ

 

Биеэс Сэтгэлээс Мэдрэмжээс Бодлоос "Би"-г эрээрэй Үнэрээс Итгэлээс Мөрөөдөлөөс Дурсамжаас "Би"-г таниарай Үгсээс Салхинаас Чимээнээс Цэцэгсээс "Би"-г олоорой

МИНИЙ ЗОХИОСОН ИНЭЭМСЭГЛЭЛ

Харанхуйн дунд зогсоод

Хүлээс үгүй хүслийг орхиод

Хүмүүний жаргасныг сонсон уясна

Жаргалын үрийг зохиомлоор суулгаад

Жавартай замын уртад зохирон

Хиймэл ч гэсэн инээмсэглэж сурлаа

ШҮЛЭГ, ҮНЭН ХОЁР

 

Амьдрал амтагдахгүй Итгэл үнэртэхгүй Мөр гэрэлтэхгүй ахуйд Шүлэг, үнэн хоёр л үлдэнэ Садан нөхөд урвасан ч Сайхан бүхэн арилсан ч Сэтгэл бүхэн буцсан ч Шүлэг, үнэн хоёр л үлдэнэ

ЗОВЛОН ТУЛАХ НЬ ГАРЦААГҮЙ

Үнэн- Хүсэл Бодол Үг Үйл Амьдрал Үнэнд тулна Үнэн зовлонд тулна Зовлон тулах нь гарцаагүй үнэн
 

АЛБАН ЖУРМЫН САДАН

Итгэж инээлдсэн садан нөхөд Эсрэгцэж сэтгэл буруулах өдөр ирнэ Үүрдийн мэт дагиа үгс Өөрийн тань эсрэг шидлэхийг үзнэ
 

АМГАЛАНГИЙН УЧИГ

Албаны ширээнээс буухад Анд нөхөд холдоход Амраг садан буруу харахад Амгалангийн учиг чанарыг танив аа би